Jeremy mag nog niet naar huis

Als vertrouwenspersoon bezoek ik twee wekelijks een groep waar kinderen (t/m 12 jaar) tijdelijk verblijven totdat zij weer terug naar huis kunnen. Daar treft ik Jeremy aan, de 12-jarige jongen komt meteen naar me toe. Hij is erg boos op zijn gezinsvoogd. Zij heeft namelijk besloten dat Jeremy nog niet naar huis mag, terwijl dat wel was afgesproken. Jeremy moet op de groep blijven totdat het onderzoek bij zijn ouders is afgerond. Uit dit onderzoek zal blijken of hij weer bij zijn vader en moeder kan wonen.

Jeremy vertelt tegen mij dat hij vindt dat het onderzoek veel te lang duurt en hij krijgt maar weinig informatie van zijn gezinsvoogd. Tijdens ons gesprek geeft Jeremy aan dat hij dit wel wil bespreken met zijn gezinsvoogd. Hij schrijft het liefst eerst op waarom hij zo boos is, dat vindt hij gemakkelijker dan er over praten. We spreken af dat hij een brief schrijft met zijn klacht en dat ik die brief namens hem doorstuur naar de instelling waar de gezinsvoogd werkt. Daarop volgt een uitnodiging voor een gesprek. Vanwege de coronamaatregelen is het niet mogelijk om het gesprek op kantoor of op de groep van Jeremy te voeren. Het gesprek vindt daarom plaats via beeldbellen. Extra moeilijk voor Jeremy, daarom bel ik hem van te voren om goed met hem te bespreken wat hij kan verwachten.

Jeremy krijgt de ruimte om zijn verhaal te doen. Ik vul zijn woorden nog een beetje aan om de boosheid van de jongen goed toe te lichten. De gezinsvoogd vindt het heel vervelend hoe de situatie is gelopen en biedt haar excuses aan voor de gebrekkige informatie die zij Jeremy heeft gegeven. We spreken af dat zij Jeremy wekelijks zal bellen en daarnaast uitgebreid met hem in gesprek gaat zodra de uitslag van het onderzoek duidelijk is. Jeremy is tevreden met de uitkomst van het klachtgesprek. Wel vindt hij het moeilijk dat de uitkomst van het onderzoek nog op zich laat wachten.

Een paar weken later zie ik Jeremy op de groep, hij komt enthousiast naar mij toegerend. De uitslag van het onderzoek is bekend; hij mag weer bij zijn ouders gaan wonen! Jeremy stuitert van blijdschap. “Zo vet dat ik weer naar huis mag!! Omdat jij hebt geluisterd en mij hebt geholpen. Echt wel!” Lachend nuanceer ik dit een beetje, want die beslissing was niet aan mij. Ik wens Jeremy alle goeds toe bij zijn ouders. Fijn dat ik de situatie heb kunnen verhelderen voor Jeremy en de voogd heb kunnen stimuleren vaker contact te leggen met de jongen.


* Om privacy-redenen wordt de echte naam van Jeremy en de vertrouwenspersoon niet genoemd.

Krijg jij jeugdhulp en heb je een vraag of heb je advies nodig? Bespreek het gewoon met de vertrouwenspersoon van het AKJ!

Terug naar alle verhalen