Op bezoek in een gezinshuis

“We weten jou te vinden hoor!”
Eenmaal per drie maanden bezoek ik een gezinshuis waar momenteel in totaal vijf kinderen en jongeren wonen. Begin dit jaar had ik dit gezinshuis voor het eerst bezocht en kennis gemaakt met de gezinshuisouders en twee jongeren.Door de coronamaatregelen konden twee eerder geplande bezoeken helaas niet plaatsvinden en ik ben blij dat dit nu weer kan.

Tijdens mijn bezoek werd ik opgewacht door drie gezinshuiskinderen (4, 10 en 11 jaar). Ze hadden samen met de gezinshuisouders al gezorgd dat de ranja klaar stond, met iets lekkers en de koffie stond ook klaar. Wat een ontvangst! De drie kinderen had ik nog niet eerder gezien en gesproken. De gezinshuisouders hadden ervoor gezorgd dat de kinderen en ik in een aparte ruimte konden zitten.

Na de eerste slok koffie begonnen de kinderen allerlei vragen op me af te vuren. Wat is een vertrouwenspersoon? Hoe oud ben je? Waar woon je? En zo nog meer vragen. Ik nam de tijd om alle vragen in begrijpelijke kindertaal te beantwoorden. Daarnaast heb ik de kinderen uitgelegd waarvoor ze bij een vertrouwenspersoon terecht kunnen. Na een half uur werd ik met zachte hand van mijn stoel gehaald en kreeg ik (nogmaals) een rondleiding door het gehele gezinshuis. Op de achtergrond zag ik de gezinshuisouders genieten van het enthousiasme van de drie koters.

Tijdens de rondleiding kon ik ongedwongen vragen aan de kinderen stellen en vanuit alle antwoorden bleek dat de kinderen zich op hun gemak voelden en blij zijn met hun (relatief nieuwe) woonplek in het gezinshuis. De kinderen lieten me ook zien waar de poster hangt met mijn contactgegevens. Na de rondleiding is er een nieuwe afspraak gemaakt voor een volgend bezoek en ik werd uitgezwaaid door de kinderen. Toen ik de auto instapte riepen de kinderen: “We weten jou te vinden hoor!”

Het fijne aan dit bezoek was, dat het uitvoeren van het vertrouwenswerk wordt gedragen door de gezinshuisouders en de kinderen ongedwongen met de vertrouwenspersoon kunnen praten.

Belangrijk dat de drie kinderen nu weten dat zij mij altijd mogen bellen en/of whatsappen als ze ergens mee zitten of iets (nog) niet durven te vertellen. Over drie maanden ga ik weer langs om te kijken of ik iets voor hen kan betekenen.


* Om privacy-redenen zijn de namen van de kinderen niet genoemd en wordt de vertrouwenspersoon niet genoemd.

Woon jij in een gezinshuis en wil je iets kwijt? Of heb je een vraag? Snap je niet waarom iets wel of juist niet mag? Of ben je een probleem waarover je (nog) niet met jouw gezinshuisouders durft te praten? Bespreek het gewoon met de vertrouwenspersoon!

Terug naar alle verhalen