Spullen gejat

Een jongen van 15 moet weg van de crisisgroep. Hij kreeg een time-out, kwam op een noodbed in een andere groep. De vuilniszakken met zijn spullen haalt hij later op, samen met een medewerker van Jeugdbescherming.

Die zakken pakt hij pas uit als hij eindelijk een vaste groep heeft. Als de jongen zijn spullen uitpakt schrikt hij. Zijn mooie kleren en schoenen zitten er niet bij! Samen met de vertrouwenspersoon dient hij een klacht in bij de crisisgroep. Daar moet het gebeurd zijn. Hij wil een vergoeding, zodat hij nieuwe spullen kan aanschaffen. De teammanager is het daar niet mee eens. In de huisregels staat namelijk dat spullen binnen twee weken moeten zijn opgehaald. Tja… En de kleren en schoenen? Die zijn waarschijnlijk weggegooid.

De jongen vindt het oneerlijk. Hij heeft de hele tijd heen en weer gereisd tussen de instelling en Jeugdbescherming. Hoe had hij kunnen controleren of al zijn spullen er nog waren? En die binnen twee weken ophalen was al helemaal onmogelijk. Begrijpen ze eigenlijk wel in wat voor situatie hij zat?

Hij vindt dat het tijd wordt om naar de klachtencommissie te stappen. Samen met de vertrouwenspersoon schrijft hij een klachtbrief. De instelling gaat nu serieus in op zijn klachten. Het resultaat is dat ze de huisregels aanpassen. De jongen krijgt bij wijze van uitzondering een financiële vergoeding waar hij erg blij mee is. De stap naar de klachtencommissie is wat hem betreft niet meer nodig.

(Elk verhaal van een kind, jongere of (pleeg)ouder is uniek. Elke klacht over jeugdhulp vraagt dan ook om een andere oplossing. Als jij een klacht hebt, doen onze vertrouwenspersonen hun uiterste best om jou te helpen. Daar kun je altijd op rekenen.)

Terug naar alle verhalen